5-2 فلاونوئیدها
بررسیهای فیتوشیمیایی منجر به جداسازی انواعی از فلاونوئیدها در گونههای جنس پرانگوس شده است (آیرس و همکاران، 1994). گیاه جاشیر یک گونه از جنس پرانگوس است. امام قریشی و همکاران (2012) گزارش کردند که در عصاره گیاه جاشیر ترکیبات فلاونوئیدی وجود دارد. فلاونها و مشتقات آنها (فلاونوئیدها) موادی هستند که به صورت آزاد در بسیار از گیاهان و یا به صورت ترکیب همراه با گلیکوزیدها وجود دارند. این مواد از نظر شیمیایی متعلق به فنلها میباشند. از برخی ترکیبات متعلق به این گروه میتوان کومارینها و آنتوسیانینها را نام برد. ماده اخیر (آنتوسیانینها) بانی رنگ آبی و قرمز تعدادی از گلها هستند. در اندامهای سبز جاشیر مقادیر فراوان کومارین وجود دارد (احمید و همکاران، 2011). مهمترین مشتقات فلاونها معمولاً به رنگ زرد میباشند. فلاونها و آنتوسیانینها در شیرههای گیاهی محلول میباشند از آنجا که فلاونها در مواد مختلف به سادگی قابل حل نیستند خارج ساختن آنها از پیکر سلول مشکل است و این مسئله یکی از دلایل انجام نشدن مطالعات کافی در مورد تأخیر فلاونهاست. گروهی از گلیکوزیدهای بی رنگ یا زرد رنگ به نام فلاونوئیدها شناخته میشوند که ترکیبات آنها مویرگ را تقویت کرده و از خون ریزیهای کوچک زیر پوستی که در سالمندان بسیار شایع است، جلوگیری میکنند. همچنین برخی از فلاونوئیدها، انقباض عضلات صاف را رفع می کنند، درحالیکه برخی دیگر جریان خون را در شریانهای کرونر بهبود میبخشند. فلاونوئیدها خاصیت ضد توموری داشته و در سالم سازی گردش خون مؤثرند. همچنین برخی از فلاونوئیدها برای مداوای مسمومیتهای مزمن کبدی، مانند سیلیبین و سیلیمارین استفاده می شوند (مجنون حسینی و دوازده امامی، 1386؛ امیدبیگی، 1388)

6-2 تاننها
امام قریشی و همکاران(2012) گزارش کردند که در عصاره گیاه جاشیر تانن وجود دارد. تانن به ترکیبات متفاوتی اطلاق میشود. این ترکیبات عموماً سخت، تلخ، گس و قابضند و توانایی پیوستگی به پروتئینها را دارند و باعث رسوب آنها میشوند. به لحاظ داشتن این خاصیت، قرنهاست برای تبدیل پوست حیوانات به چرم (در دباغی) مورد استفاده قرار میگیرند. تاننها (با وزن مولکولی بسیار کم در مقایسه با ساپونین) به چند دسته کلی تقسیم میشوند، شامل: تاننهای هیدرولیز شونده، تاننهای متراکم و تاننهای کاذب. نقش اصلی تاننها در گیاهان، به خوبی شناخته نشده است ولی این مواد به طور کلی از فرآوردههای ثانوی بازماندههای ثانوی بازمانده از چرخههای متابولیکی گیاهان محسوب میشوند. از خاصیت سختی و قابض بودن تاننها میتوان برای ضد اسهالهای معمولی، اسهالهای خونی مزمن، التیام زخمها و عفونتهای مربوط به گلو و نای (و به طور کلی لولههای گوارشی و تنفسی) استفاده نمود. از آنجا که تاننها باعث رسوب پروتئین در غشاهای مخاطی میگردند، باکتریها را از وجود مواد غذایی در غشاهای مذکور محروم میسازند. از این رو خاصیت ضد باکتریایی نیز دارند. اگرچه استفاده از تاننها همراه با چای یا شیر، بدون زیان شناخته شده است، ولی از مصرف زیاد مواد تاننی باید اجتناب نمود، زیرا تاننها به عنوان موادی سرطان زا نیز شناخته شدهاند تاننها موجب اختلال در کار سلولاز شده و در نتیجه جذب سلولز را مختل میکند و موجب خشک شدن دهان، از دست رفتن موکوس، ادم اپیتلیال، صدمه به دستگاه گوارش، خارش و نهایتاً مسمومیت میگردد. تانن می تواند از روده جذب شود و به طور مستقیم مانع سوخت و ساز در بدن میشود و این میتواند اثر عمده تانن باشد.
غلظت ایدهآل تاننهای متراکم در بقولات علوفهای معمولاً بین 40-20 گرم در کیلوگرم ماده خشک است. در این غلظت آنها قادرند به پروتئین غذا در طی جویدن متصل گردند و پروتئین را از هجوم میکروبی و هضم در شکمبه حفاظت نمایند (روبینز41 و همکاران، 1975). غلظت بالای تانن میزان مصرف خوراک، قابلیت هضم پروتئین، کربوهیدرات و عملکرد حیوان را کاهش میدهد، در صورتیکه تانن در مقادیر کم تا متوسط از نفخ جلوگیری میکند و میزان جریان نیتروژن آمونیاکی و اسیدآمینه از شکمبه را افزایش میدهد. اثر تانن در مورد میزان استفاده قرار گرفتن پروتئین در شکمبه اهمیت کاربردی دارد زیرا مشکلات مربوط به پروتئولیز (تجدید دوباره پروتئین) و یا آمین زدایی در شکمبه، میزان تولید را در سیستمهای جدید تغذیهای محدود نموده است. به نظر می رسد سرنوشت تانن در بدن به نوع حیوان مصرف کننده آن بستگی دارد. گوسفند 40 درصد از تانن را دفع میکند در حالی که گوزن تمامی تانن را دفع میکند. بزها تحمل بیشتری به تاننهای جیره نسبت به گوسفند دارند. این تفاوت ممکن است به دلیل تفاوتهای شکمبه یا تفاوت خصوصیات پس از جذب در گونههای مختلف باشد (امیدبیگی، 1388).
1-6-2 اثر تانن بر سنتز پروتئین میکروبی
مین42 در سال 2002 بیان کرد که میزان 3-2 درصد تانن در جیره باعث کاهش جمعیت باکتریهای تجزیه کننده فیبر میشود ولی روی متابوسیم باکتریهای شکمبه و بازدهی سنترمیکروبی بی تأثیر است. با استفاده از یک سطح متوسط تانن، میزان سنتر پروتئین میکروبی افزایش یافت (بیور و سیدونز43، 1986) این محققین بیان کردند با مصرف تانن میزان ترشح بزاق زیاد میشود و اوره موجود در بزاق میتواند با یک مکانیسم از سمیت تانن جلوگیری کرده و سبب فراهمی پروتئین برای حیوانات میشود.
2-6-2 تاثیر تانن بر آمونیاک، PH و تولید گاز در شکمبه
اسلیوینکی44 و همکاران (2002) گزارش کردند که تاننها به علت ایجاد کمپلکس با پروتئینها و مهار فعالیت دیآمینازی میکروبی، تجزیه پروتئین در شکمبه و جمعیت باکتریهای پروتئولیتیکی را کاهش میدهد که باعث کاهش غلظت آمونیاک در شکمبه میشود.
بیوچمین45 و همکاران در سال (2007) در مطالعهای که به منظور اثر مکمل سازی جیره با تانن آکاسیا بر کاهش متانوژنزها و نیتروژن ادراری گوسفند انجام دادند نشان دادند که تولید متان کاهش یافته است محققین فوق گزارش کردند که مهار متانوژنزها توسط تانن در درجهی اول به خاطر کاهش تخریب فیبر و محدود کردن هیدروژن تولیدی از سنتز استات است. مالدار و همکاران (1389) نشان دادند که مصرف برگ بلوط که حاوی تانن است باعث کاهش pH شکمبه در بزهای نر الموت میشود این کاهش در بزهای مصرف کننده برگ بلوط احتمالا به علت کاهش جمعیت پروتوزآهای شکمبه میباشد زیرا پرتوزآ دارای خاصیت پایدار کنندگی شکمبه است.

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

یلدیز46 و همکاران (2005) بیان کردند افزودن پلی اتیلن گلیکول در جیرههای حاوی تانن متراکم سبب افزایش فراهمی مواد مغذی برای میکروبها و افزایش تجزیه مواد مغذی میشود.
7-2 گلیکوزیدها

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب(به صورت کاملا تصادفی و به صورت نمونه) با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود-این مطالب صرفا برای دمو می باشد

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

گروه بزرگی از مواد مؤثره دارویی و ارزشمند را تشکیل می دهند و از جمله خطرناکترین و سمیترین مواد طبیعی هستند که در گروه زیادی از گیاهان گلدار وجود دارند. گلیکوزیدها در مسیرهای مختلف متابولیکی به شکلهای گوناگون ساخته می شوند و دارای ساختار شیمیایی پیچیدهای هستند که پس از هیدرولیز به اسیدها و برخی آنزیمها به ترکیبات قندی و غیرقندی مصرفهای فراوانی در داروسازی دارند. یکی از مهم ترین ترکیبات گلیکوزیدی، گلیکوزیدهای سیانوژنیک هستند که از فراوردههای ترکیبات گلیکوزیدی پس از از هیدرولیز آن ها با اسیدهیدروسیانیک می باشند از این نوع گلیکوزیدها در تهیه داروهای معالج سرفه و مسهل و مسکن مورد استفاده قرار می گیرد. یکی دیگر از ترکیبات مهم گلیکوزیدها عبارت است از گلیکوزیدهای آنتراکینون. گلیکوزید مذکور پس از هیدرولیز آنتراکینون تولید میکنند. آنترا کینونها نقش عمدهای در مداوای یبوست دارند. بالاخره از گلیکوزیدهای مهم دیگر گلیکوزیدهای قلبی شکل هستند. ساختمان شیمیایی این نوع گلایکوزیدهای مذکور اثرهای خاصی روی ماهیچه قلب دارند و صدها نوع از این گلیکوزیدها تا کنون شناخته شدهاند. گلیکوزیدهای قلبی در برخی از گیاهان گلدار نظیر گیاهان خانواده خرزهره، خانواده میمون و چند خانواده دیگر وجود دارند. علاوه بر سه دسته ترکیبات گلیکوزیدی مهمی که ذکر شد می توان از ترکیبات دیگری چون گلیکوزیدهای ساپونینی، گلیکوزیدهای فلاونوئیدی، گلیکوزیدهای کومارینی و گلیکوزیدهای دیگر نام برد ( مجنون حسینی و دوازده امامی، 1386؛ امید بیگی، 1388).
8-2 خواص آنتی اکسیدانی
گیاه جاشیر منبع غنی از آنتی اکسیدانها است به طوری که در مطالعهای اثر حفاظتی و آنتی اکسیدانی این گیاه بیشتر از آلفا توکوفرول (ویتامینE) گزارش شده است و اثر عصاره گیاه بر فعالیت آنزیم گلوتاتیون-S-ترانسفراز نشان داده شده است (کورو47 و همکاران2007). وجود این خاصیت درگیاه در ارتباط مستقیم با حضور کومارینها، آلکالوئیدها، فلاونوئیدها و ترپنوئیدها می باشد که توسط مطالعات پیشین به کرات گزارش شده است (سجادی و مهرگان، 2003). همچنین وجود ترکیبات فنلی در گیاه جاشیر تأیید کننده خواص آنتیاکسیدانی بالای این گیاه می باشد (کورو و همکاران، 2007). یافتههای ماوی و همکاران (2004) میزان مهارکنندگی را به مقدار 50 درصد برای از بین بردن رادیکال DPPH و مهار پراکسیداسیون چربی توسط جاشیر نشان دادند. مقدار کل ترکیبات فنلی عصاره های متانولی جاشیر 1/65 میکروگرم در میلی گرم برای عصاره خام تعیین شد. با این وجود در مطالعه که توسط رضوی و همکاران در سال (2009) انجام گرفت، فلاونوئیدهای جدید شناسایی شده در اسانس بخشهای هوایی گیاه، به نام کوئرستین-3-ا’-گلیکوزید48 در ظهور اثرات آنتی اکسیدانی گیاه جاشیر بی تأثیر شناخته شد (رضوی و همکاران، 2009). چروش49 و همکاران (2007) در آزمایشی گزارش نمودند که اثرات آنتی‌اکسیدانی گیاه جاشیر از دو گیاه جعفری فرنگی کوهستانی و گلپر بیشتر است. این سه گونه متعلق به خانواده چتریان هستند. گیاهان انتخاب شده عصاره گیری شدند و اثرشان روی فعالیت گلوتاتیون-S-ترانسفراز مورد ارزیابی قرار گرفت. در بین گیاهان مورد مطالعه برای فعالیت مهاری گلوتاتیون-S- ترانسفراز، جاشیر بیشترین اثر مهاری را نشان داد که مرتبط با محتوای بالای ترکیبات فنولی آن است. ترکیبات پلی فنولی، به عنوان مواد دارای حلقه آروماتیک با یک یا چند حلقه جایگزین تعریف میشوند این ترکیبات اکسیژن مشتق شده از رادیکال آزاد را توسط اهدای اتم هیدروژن یا الکترون به رادیکالهای آزاد دفع می کند (هالیول و گاتریج50، 1989؛ شهیدی و ناسک51، 1995). سطح غلظت مهارکننده جاشیر از242/0 و152/0میلی گرم در لیتر برای از بین بردن رادیکالDPPH و مهارکننده پراکسیداسیون چربی مورد انتظار است (ماوی و همکاران، 2004). رادیکالهای آزاد نقش مهمی در بروز بسیاری از بیماریها از جمله تصلب شرایین، بیماری اسمیلیک قلب، سرطان، آلزایمر، پارکینسون و در فرایند پیری بازی میکنند (آروما52،2003). در سیستم دفاعی سلول، مهار رادیکالهای آزاد که به وسیله آنتیاکسیدانهای برون و درون سلولی مورد استفاده قرار میگیرد (هالیول و گاتریج، 1989؛ شهیدی و ناسک، 1995).
1-8-2 خواص ضد دیابتی
نشان داده شده است که تیمار موشهای دیابتی شده با عصاره هیدروالکلی ریشه گیاه جاشیر با سطح 100میلی گرم بر کیلوگرم، سبب کاهش معنی دار سطح گلوکز خون، کلسترول تام، تری گلیسرید ، هموگلوبین گلیکوزیله و افزایش معنی دار سطح HDL و تعدیل میزان گلبولهای سفید خونی به حد طبیعی میگردد (کفاش و همکاران، 2012؛ سلطانی و همکاران،2011). همچنین بررسیهای نشان داد عصاره گیاه جاشیر بسیاری از ضایعات بافتی کلیه، کبد و پانکراس را به طور معنی داری بهبود داده و اکثر تغییرات نامطلوب بافتی ازجمله کانونهای نکروتیک، آتروفیهای بافتی، افزایش حمله لنفوسیتی در برخی نواحی و ضایعات گلومرواسکلروزیس کلیوی را تا حد زیادی به وضعیت موجود در گروه سالم نزدیک نموده و عمدتاً سبب افزایش وزن بدن موشهای صحرایی تحت تیمار میگردد (کفاش و همکاران، 2012؛ فرخی و همکاران، 2013). در پژوهشی دیگر اثر عصاره گیاه جاشیر در بهبود آسیبهای کبدی و کلیوی ناشی از دیابت موثر شناخته شده و منجر به افزایش معنیدار شاخصهای خونی عملکرد کبد از جمله کراتینین، آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز شده است (مختاری و محمدی، 2012). حضور ترکیبی به نام آمبلی فرون و کومارینهای استخراج شده از ریشهی گیاه و نیز ترکیبات فلاونوئیدی که همگی دارای خواص آنتیاکسیدانی میباشند و در مطالعات پیشین نیز به اثرات مفید این ترکیبات در بهبود سطوح سرمی آنزیمهای کبدی و نیز بهبود مشکلات کلیوی اشاره شده است، می تواند از دلایل اثر بخشی عصاره ریشه گیاه در بهبود عوارض بیوشیمیایی و هیستولوژیکی ناشی از دیابت باشد (سلطانی و همکاران، 2011).
2-8-2 خواص ضد باکتریایی
اثرات ضدباکتریایی 4 نوع عصاره گیاه جاشیر (اتانولی، متانولی، آبی و انهگزان) علیه چندین باکتری گرم مثبت نظیر باسیلوس سرئوس53 ، باسیلوس سابتیلس54، میکروکوکوسلوتئوس55، استافیلوکوکوسلوتئوس56 وگرم منفی نظیر پروتئوس میرابیلیس57، اشریشیاکولی58، کلبسیلاپنومونیا59، سالمونلا انتریدیس60 مورد بررسی قرار گرفته و نشان داده شده که بیشترین خواص ضدباکتریایی مربوط به عصارههای اتانولی و متانولی گیاه میباشد (دورماز61 و همکاران، 2006). در تحقیقی دیگر خواص ضد باکتریایی اسانس میوه گیاه جاشیر بر علیه باکتریهای گرم مثبت و گرم منفی نظیر استافیلوکوکوس ارئوس62 ،اشریشیاکولی، استافیلوکوکوس اپیدرمیس63، پزودوموناس اروگینوسا64 وباسیلوس سرئوس به اثبات رسیده است. در این تحقیقات حضور ترکیباتی از جمله لیمونین، آلفا پینن وآلفا همولین از دلایل اثر بخشی این گیاه در ظهور خواص ضدباکتریایی معرفی شده است (معصومی و همکاران، 2007؛ رضوی و همکاران، 2009)
3-8-2 خواص ضد ویروسی

دسته بندی : پایان نامه

پاسخ دهید